به سایت آموزش زبان کودک "نی نی انگلیش" خوش آمدید
0
02144944189

4 توصیه برای کودکان 2 زبانه که میتونین انجام ندین:

بزرگ کردن بچه ها توی کشوری که صحبت کردن به یه زبان خاص نرمال محصوب میشه، کار سختیه.برای همینه که بهترین کار داشتن یه سری توصیه، کلک یا راه چاره هاییست که بزرگ کردن بچه ها به صورت 2 زبانه رو راحت تر میکنه.ولی همه ی این توصیه یا متدها به یک اندازه قوی نیستند!

چند تایی از این توصیه ها با اینکه با نیت خوب توصیه میشن اما ممکنه برای هدف بزرگ کردن بچه ها با تسلط بیشتر بر یک زبان غیر مفید یا حتی ضرر بخش باشند. بیایید به جزئیات این کارهایی که نباید انجام بدیم بپردازیم:

#1 ترجمه همزمان:

کاری که نباید بکنید: به عنوان متدی برای تدریس هر چیزی که میخواید یاد بدید رو 2 بار تکرار کنید، یک بار به زبان اول، یک بار به زبان دوم.
اول اینکه هیچ ایرادی نداره که گاهی چیزی را به هر 2 زبان تکرار کنید، چون گاهی دلیل به جایی برای این کار وجود دارد.

برای مثال توی خانواده هایی که یکی از والدین به زبان انگلیسی و یکی به زبان دیگری صحبت میکنه، گاهی لازمه که یکی از آنها اطلاعات ضروری را زبان اصلی برای بچه توضیح دهد و بار دیگر همون اطلاعات رو برای همسرش به زبان انگلیسی تکرار کند تا مطمئن شود همه منظور یکدیگر را فهمیده اند. این موارد خاص چیزی نیستند که راجع بهش حرف میزنیم.

 

راهکارهای--کودک-دوزبانه

چرا باید از این متد توی آموزش هر روزمون صرف نظر کنیم؟

بچه ها ترجیح میدن که به زبان حاکم ( زبان اول) گوش کنن. پس اگر بدونن که قراره هر چیز براشون دو بار تکرار شه اونا هم فقط به زبان حاکم گوش میدن و توجهی به زبان غیر حاکم نمیکنند. به زبان ساده وقتی که برای ارتباط برقرار کردن صرف میکنید 2 برابر خواهد شد و هیچ پدر و مادری اینو نمیخواد.

همچنین، با این که تو این روش به نظر میاد که ما کودک را به طور مساوی در معرض هر دو زبان قرار دادیم، اما اگر جمله های ما یکی در میون به زبان دیگه ای باشه،این شانس که کودک ما تو زبان مادریش ( که بیشتر تجربیات این زبان رو توی مهد کودک ودوران کودکی کسب میکنه) غرق بشه از بین میره.

هیچ اشکالی توی ترجمه ی همزمان دو زبان وجود نداره اما روش های بهتر و مفید تری هم در یاد دادن زبان وجود داره و داشتن یه گفتگوی ساده فقط به زبان مادری برای نگه داری زبان و فرهنگ بچه ها بسیار مهمه.

چه جایگزین مناسبی برای این روش ها هست؟

روش های متفاوت و موثری برای تربیت کودکان وجود دارد. برای مثال یکی از معروف ترین روشها ” یک نفر، یک زبان” برای خانواده هایی با یک والد 2 زبانه و یک نفر مسلط به زبان انگلیسیست که در آن پدر یا مادری که فقط به زبان تسلط داره، فقط به همون زبان صحبت کنه. برای والدینی که به هر 2 زبان تسلط دارند، میتونن به صورت انتخابی زبان ها رو تو خونه تقسیم کنند.

#2 زور کردن زبان:

کاری که نباید بکنید: بازخورد منفی به بچه وقتی که اونا به زبانی واکنش نمیدن یا اشتباهات خود را دائما تکرار میکنند.
اول از همه من کاملا متوجه منطق پشت این رو هستم. به هر حال صحبت کردن به زبان تمرین خوبیه. اگر خانواده ها قانونی مثل ” زبان دوم فقط تو خونه” داشته باشند که عالیه. توصیه من به شما اینکه از تاثیر محیط برای این روش استفاده کنید.

و برای ترویج پاسخ به یه زبان مشخص، به جای استفاده از بازخورد های منفی از “خود انگیزشی” استفاده کنید.این به این خاطر است که اگر ما از تنبیه برای القای جواب کودک استفاده کنیم، میتونه انگیزه های کودک توی یادگیری را کاهش بده و/یا یه پیوستگی منفی در زبان به وجود بیاره که برای برقراری 2 زبانه بودن در طولانی مدت زیان بار است.

 

در حقیقت استفاده از انگیزه ی بیرونی، مثل جایزه برای تشویق استفاده از زبان،به خوبی برای افزایش انگیزه های درونی پاسخ نخواهند داد و انگیزه های ذاتی کلیدی برای ادامه دادن چیز که نیاز به تمرین دنباله دار، خلاقیت و تعهد طولانی مدت مثل دست یابی و نگه داری به زبان دوم تا بزرگسالی است.

قبل از اینکه بیشتر راجع به این موضوع کاوش کنیم: بیاید اول یه اطلاعات اولیه راجع به فراگیری زبان در کودکی به طور معمول داشته باشیم: تقریبا همه ی بچه هایی که توی کشور انگلیسی زبان بزرگ میشن توی یه نقطه از زندگیشون ترجیح میدن که انگلیسی حرف بزنن. زبان انگلیسی ناگزیر تبدیل به زبان حاکم و راحت اونا میشه. به محض اینکه حرف زدن انگلیسی برای اونا آسون شد و مطمئن شدند که زبونشون رو میفهمید، شروع به تغییر جواب هاشون به انگلیسی میکنن.

 

این به این خاطره که تمرکز کودک در آن لحظه روی برقراری ارتباط موثر است. این تمایل برای صحبت کردن به زبونی که راحت به زبون میاد، بخشی از توسعه ی زبانی معمولیست و موثر ترین راه برای حل این موقعیت،پیدا کردن یه راه حل هوشمندانه است.

برای دست یابی و نگه داری یک زبان 4 رکن اصلی نیاز است: افشا، احتیاج، رفتار مثبت و لذت. وقتی از بچه ها میخوایم که به یه زبون به خصوص پاسخ بدهند، اونم فقط به دلیل ترس از تنبیه، ممکنه که که امکان افشای آنها به زبون مورد نظر رو زیاد کنه اما این کار به قیمت از دست دادن رفتار مثبت که منجر به سنگینی کفه ی ضرر نسبت به سود می شه. در حالی که داشتن رفتار مثبت با اینکه به نظریکی از جزئیات کوچک و بی اهمیت به نظر میاد، اما به معنای واقعی به کودک کمک میکنه تا زبان را بهتر به خاطر بسپره.

 

ترویج رفتار مثبت میتونه به انگیزه طولانی مدت برای ادامه ی زبان برسه در حالی که تلفیق رفتار منفی یا تنبیهی با زبان باعث رد و نهایتا فراموشی زبان مورد نظر توسط کودک میشه. همچنین زور کردن یک نفر برای صحبت کردن انگلیسی یک نفر دیگه ممکن نیست.

 

راهکارهای-دوزبانه

چه جایگزین مناسبی برای این روش هست:

اولا راه های زیادی وجود داره که شما بتونین فضایی رو درست کنین که فرزندتون به زبان دوم صحبت کنه. والدین میتونن دائما بدون توجه به اینکه فرزندشون به زبان اول جواب میده، به زبان دوم صحبت کنند و اگر میبینند که از روی حواس پرتی به زبان اول جواب میده، گاهی بهش یا آوری کنن که بهتره به زبان دوم جواب بده.

اگر میبینید کودکتون برای اینکه معنی کلمه ای رو فقط به زبان اول بلده حین صحبت اون لغت رو به اون زبون میگه، بدون اینکه به روون بودن مکالمتون صدمه ای وارد کنین، اون کلمه رو بهش یاد بدین. روش دوم اینکه بهتره از دست انداختن بچه ها وقتی که خطایی توی صحبت کردنشون دارن خودداری کنین.

دوما: یادتون میاد که از رکن های اصلی یادگیری زبان که شامل: افشا، احتیاج ، بازخورد مثبت و لذت است صحبت کردیم؟ “احتیاج” موردیست که ازش چشم پوشی میشه و ارزش واقعیش درک نمیشه.پس مطمئن شید که نیاز کودک به صحبت کردن زبان دوم احتیاج بشه.

این کار نیازمند اینکه به صورت مداوم بچه رو در معرض صحبت کردن با کسایی قرار بدید که به زبان دوم مسلطند مثل اقوام یا پرستار بچه. از روش های دیگری برای خلق احتیاج به زبان توی زندگی بچه ها استفاده کنید، مثلا ترتیب تماس تصویری با اقوامی که خارج از کشور زندگی میکنند را بدهید یا بچه ها را به مدرسه، آموزشگاه یا هر کلاس دیگه ای ( مثل هنر، موسیقی، رقص…) که از زبان دوم استفاده میکند بفرستید.

به همین صورت شما میتونین ترتیب سفرهای خانوادگی به شهر هایی رو بدین که به اون زبون صحبت میکنند یا جاهایی برین که معمولا میرید، مثل مراسم مذهبی یا هر چیز دیگه ای ولی جایی رو انتخاب کنید که به زبون دومتون صحبت میکند. توی یاد دادن زبان به خانوادتون خلاقیت به خرج بدید.

در ضمن بعضی بچه ها، مخصوصا بچه های بزرگتر وقتی از سودهای 2 زبانه بودن مثل “زبان سری” داشتن یا داشتن دسترسی به فیلم ها و آهنگ های بیشتر اطلاع پیدا میکنند، علاقه ی بیشتری به یادگیری نشون میدن. این میتونه بهشون کمک کنه که متوجه بشن چرا جواب دادن به زبان دوم انقدر مهمه و شما هم به اونها کمک میکنین که به این یادگیری ادامه بدن.

 

#3 راهبرد “یک نفر، یک زبان” را خیلی جدی گرفتن

اگر دارید فرزندتون رو به صورت 2 زبانه بزرگ میکنین و یا حتی در حال بررسی این ایده هستید، احتمالا اصطلاح “یک نفر،یک زبان” به گوشتان خورده است. این روش محبوبیست که در آن یکی از والدین به زبان اول و دیگری به زبان انگلیسی صحبت میکند ( البته که والدین به زبان اول باهم حرف میزنند).البته نوع دیگری از این گزینه هم وجود دارد که به آن ” یک نفر سختگیر، یک زبان” میگوییم که در آن هر و والدین به زبان دوم تسلط دارند.

یکی از آنها تمام مدت با همسر و فرزندش به زبان اول صحبت میکند و دیگری تمام مدت با همسر و فرند خود انگلیسی صحبت میکند. اما متاسفانه اصطلاح “یک نفر، یک زبان”عمدتا به غلط تعبیر میشود.

مثال هایی از کسانی که “یک نفر،یک زبان” را به غلط تعبیر کردند:

برداشت این جمله به این معنیست که شما باید از این روش برای 2 زبانه کردن کودکتون استفاده کنید یا اینکه این تنها راه ممکن برای 2 زبانه کردن بچه هاست.حقیقت اینکه راه های زیادی برای دو زبانه کردن بچه ها وجود داره. هر خانواده شرایط مخصوص به خود رو داره که روش متفاوت یا ترکیبی از روش ها متفاوت رو هم نیاز داره. برای همین صحبت کردن با یک مشاور که تخصص در مورد روش های تربیتی 2 زبانه داره میتونه برای هر خانواده ای مفید باشه.

بعضی ها این جمله رو اینجوری معنی میکنند که اگر بچه زبانی به جز زبان مربوط به یکی از والدین را از آنها بشنود، باعث ضرر و گیج شدن اونا میشه… خوش بختانه این باور کاملا غلطه. بچه ها بسیار انطباق پذیرند و فرض رو بر این می گذارند که هر موقعیتی که پیش روشونه ( تک زبانه، 2 زبانه یا چندزبانه بودن) کاملا عادیه.

 

 

#4استفاده از روش های تعلیم بچه های بزرگتر برای بچه های کوچیک تر

کاری که نباید بکنید: استفاده بیش از حد از محصولات ساختاری مستقیم ( مثل فلش کارت ها، DVD های آموزشی، برنامه های تعاملی کامپیوتری) به عنوان ابزار یادگیری زبان برای کودکان زیر 5 سال.
چرا باید از این روش صرف نظرکنیم؟
برای بچه های بین صفر تا 5 سال بهترین روش یادگیری از طریق تعامل انسانی و موقعیت های واقعیست. همچنین بچه های پیش دبستانی این توانایی فوق العاده توی یادگیری زبان از طریق گوش دادن رو دارند ( توانایی که با بزرگ شدن از بین میره). با در نظر گرفتن همه ی اینا، روش مناسب برای یاد دادن زبان به بچه های کوچیک، قرار دادنشون در معرض موقعیت های واقع گرایانه ( مثل صحبت کردن پرستار بچه به زبان انگلیسی با آنها یا در حضور آنها) است.

استفاده از ابزارهای ساختار مستقیم جایگاه مخصوص به خود را دارند، برای مثال اگر بچه ای قراره از اپلیکیشن های موبایل استفاده کنه، بهتره که این اپلیکیشن برنامه ی آموزش زبان باشه. اما اگه پیش دبستانی ها یا کوچولوها شروع به یادگیری لغات به صورت منفرد و بدون محتوا و تعاملات اجتماعی کنند، احتمالا جذب و در برگیری این اطلاعات برایشان کمی سخت است.استفاده از ابزار های ساختاری مستقیم مثل فلش کارت ها و بازی های کامپیوتری برای بچه های پیش دبستانی گزینه مناسب تری هستند و نیازی نیست قبل از این سن از اونا استفاده کنین.

 

https://polyglotparenting.com/blog/4-bilingual-tips-to-skip

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *